Ik ga er van uit dat de bezoeker van DJBroadcast regelmatig een feest bezoekt. Jij staat met je handen in de lucht, je in te leven in de muziek, staan zo drie mensen om je heen te sms’en, Twitteren of weet ik wat. Het feest gaat niet ‘los’, het publiek springt niet collectief uit zijn dak. De mobiel is altijd in handbereik. Zo niet om wat te typen, dan wel om te checken of je geen gemiste oproepen hebt of hoe laat het is.

Onlangs stond in een reactie onder het befaamde en beruchte GHB-draken Weekly van Chris Helt “met z’n 20-en en iedereen is alleen”. Dankzij de mobiele telefoon heeft iedereen ook zijn eigen wereld in zijn eigen broekzak en schroomt zich er niet voor daar in gezelschap in te duiken. Laatst zat ik op een terras met een viertal en iedereen had zijn Blackberry vast. Onzeker haalde ik die van mij ook maar tevoorschijn, geen idee wat ik er op moest doen. Ik startte Twitter op en zag dat één van mijn tafelgenoten had bericht dat hij gezellig in het zonnetje zat. Dat van dat zonnetje begreep ik, als het gezellig was geweest, had hij zijn mededeling ook hardop kunnen zeggen.

Want in ons virtuele leven is het leven altijd mooi. Dat je een kutdag hebt, huilt onder douche of je mammie mist, Twitter je niet de wereld in. Mocht je dit toch als statusupdate op Facebook zetten, kun je er van uit gaan dat iedereen je in het hokje ‘aansteller’ zet en zijn hoofd schudt. Je plaatst liever een berichtje over de pendelbus naar Lowlands, een klacht over festivalbier en de scheerlijn waar je net over bent gestruikeld. Twitpic erbij, leuk voor de thuisblijvers.

Of niet?  De statusupdates en Tweets van anderen vormen ook een bron van onzekerheid. Dankzij locatieapp Foursquare zie je waar een ander incheckt. Waarom zitten die twee vrienden van je samen in de kroeg? Waarom is jou niks gevraagd? En wat hebben anderen een leuk leven. Gisteren gingen ze naar de club, vandaag zitten ze in het Vondelpark en daarna gaan ze naar een comedy show. En jij zit op de bank met de kat op schoot, hun tweets te lezen.

Misschien toch nog even naar de club gaan en vanaf de dansvloer twitteren hoe te gek het daar is. Hoef ik niet dit weekend tenminste geen duizenden gezellige Lowlands tweets lezen.

(Overigens ben ik geen haar beter. Wil je weten hoe spannend of saai mijn leven is, volg me op @clairereports)

Krakers over enige kraakpand in Purmerend

Het kraakverbod is een feit, het bewonen van een leegstaand pand van een ander is sinds oktober dit jaar strafbaar. Purmerend kent één kraakpand. De bewoners maken zich geen zorgen dat zij er snel uit moeten. “We weten niet wat het kraakverbod voor ons inhoudt.”

Verwacht geen vlaggen met de leus ‘kraken gaat door’ of graffiti van krakersymbolen op het pand aan de Houttuinen 10 in Purmerend. Het statige gebouw, ook wel ‘het witte huis’ genoemd, valt niet meer of minder op dan de huizen ernaast. De vier bewoners zijn jonge Purmerenders die bij gebrek aan woonruimte het pand vorig jaar maart kraakten.

In de woonkamer zitten Lucia Mooij (19), Hans Nieuwenhuijsen (21) en de broers Willem (25) en Bob (21) Juist. Het stel Mooij en Bob Juist kregen vorig jaar het idee om het huis naast jeugdsociëteit De Duiventil te kraken.  “Nadat de vorige bewoner, een oudere man, het huis verlaten had, bleef het leeg. Wij wilden er wel in,” vertelt Mooij. Voor de gezelligheid vroeg Bob zijn broer mee. “Research wees uit dat het huis van de gemeente is. Die zochten toen nog antikrakers om het huis te bewonen.” Maar antikraak kost een gemeente geld. De kosten om dit huis woonklaar te maken, waren echter te hoog, vond Purmerend. Dus liet de gemeente het zo. Het drietal vond een andere manier om het huis dan te betrekken: kraken.

‘Het was heel spannend toen we ’s nachts de sloten er uit boorden’

“Op internet zocht ik alles op wat je moet weten over het kraken van een woning,” vertelt Bob, die zich lachend een ‘kraakexpert’ noemt. “Het was wel heel spannend toen we ’s nachts de sloten er uit boorden. Doodsbang waren we dat iemand ons zou horen.”
“Later bleek dat er gewoon een raampje openstond,” vult  Lucia aan. “We kwamen aan met een stoel, tafel en een bed zodat er sprake was van een privé huiselijke situatie, dan kan je er namelijk niet meer uitgezet worden, en we belden de gemeente,” vertelt Juist.

De krakers gingen met de gemeente in gesprek. Het huis heeft een monumentenstatus en is van de gemeente zelf, maar het staat in de verkoop. Als een koper zich aandient, moeten de krakers eruit. In hetzelfde gebouw zit ook de woon- en werkruimte van een kunstenares en jongerensociëteit De Duiventil. “Zij moeten er ook uit als het pand verkocht wordt. De Duiventil wil er alleen uit als zij een geschikte vervangende plaats krijgt,” zegt Bob. De bewoners maken zich niet druk over een aanstaande verhuizing. “Er zijn al mensen gekomen die geïnteresseerd waren om het gebouw te kope, maar ze wilden niet eens binnenkomen. Ze hadden genoeg gezien.” vertelt Nieuwenhuijsen. “Ze zeiden dat ze een miljoen kwijt zouden zijn aan verbouwen alleen.”

‘Een ideaal plekje aan het water’

Daar kan het viertal over meepraten. Ze hebben veel werk verricht om het huis bewoonbaar te maken. Met simpele middelen zoals pallets en deuren hebben ze kamers opnieuw ingericht en het huis bewoonbaar gemaakt. Hun investering in het huis wordt door de buren op prijs gesteld. “De mensen die hier tegenover wonen, vinden het prima dat wij hier wonen. Als er maar íemand woont,” zegt Bob.

Bij een rondgang door het huis valt het op dat het er van binnen meer uitziet als een studentenhuis dan als een prototype kraakpand. Op de tweede verdieping zijn twee slaapkamers en met een kleine trap is de zolder bereikbaar. Iedereen heeft een eigen plek. Het mooiste plekje van het huis is de steiger. Aan het water tegenover de Oostdijk heeft hun huis een ideaal plekje aan het water. Bob klust daar aan zijn eigen boot die hij vanaf casco opbouwt.

Het huis klinkt ideaal, maar kent wel een heel groot nadeel: het is er steenkoud in de winter. “Het was afgelopen winter bijna niet te doen,” zegt Mooij. “We sliepen onder elektrische dekbedden. De vloer van de douche was levensgevaarlijk omdat het water bevroor. Daar ging je zo onderuit als je een stap zette.” Willem, die de zolder bewoont, kreeg het onder het besneeuwde dak niet warm. “Als ik ’s ochtends wakker werd, was mijn deken een harde plank die ik van mij af schoof,” zegt hij.

En het naderend kraakverbod? Als dat ter sprake komt valt het stil. “Weet iemand wat over het kraakverbod?” vraagt Willem zich af. Officieel hebben ze nog niets gehoord. Onofficieel is hen gezegd dat ze zich geen zorgen hoeven te maken. Afwachten, dan maar.

************************************

Voor iedereen die nieuwsgierig is naar het enige kraakpand van Purmerend is welkom op zaterdag 4 september 2010. Tussen 14.00 en 16.00 uur houdt het viertal Arthouse; een open huis voor buren, gemeente en geïnteresseerden.
Lucia Mooij toont zelfgemaakte kleding voor haar webwinkel en tekeningen die ze heeft gemaakt voor haar studie Interieur Advies. (www.mooijdesign.nl)

Nieuwenhuijsen en zijn band ‘We Are FM’ doen een DJ-set onder de naam High-Five-Soundmachine. www.wearefm.nl

Bram Juist, de broer van Bob en Willem, exposeert zijn schilderijen. (www.bramjuist.com)

Voor meer informatie: http://withuis.hyves.nl/

Bovenstaand artikel verscheen in de Waterland Welzijn van augustus 2010

Henk Koning is nieuwe eigenaar van restaurant Het Geheim van Edam

Restaurant Het Geheim van Edam heeft een nieuwe eigenaar. Met een vernieuwd concept en een fris interieur wacht Henk Koning zijn gasten op aan het Spui in het Edamse stadje. De charmante gastheer is tevreden met de aanloop van het net geopende restaurant. “Ik zit soms zo vol, dat ik helaas mensen moet wegsturen.” Voor ons heeft Koning wel een plekje vanavond. Terwijl hij vertelt over zijn nieuwe restaurant, eten wij lekker een hapje mee.

Anderhalf jaar geleden opende in hetzelfde pand een kaasrestaurant voor toeristen. Sinds Henk Koning het restaurant heeft overgenomen, is dat verleden tijd. Hij kiest voor het serveren van ‘kleine gerechten’. Op de kaart staan alleen maar gerechten van het formaat ‘voorgerecht’. “Ik adviseer iedereen vier à vijf gerechten te nemen, kinderen hebben er aan twee voldoende.”

En de kaas dan? Koning eet zelf geen kaas en omdat hij vindt dat hij moet proeven wat hij verkoopt, was Het Geheim van Edam al snel geen kaasrestaurant meer. Toch zweert het restaurant kaas niet af, kaas behoudt een plek op de kaart. “Vandaag hebben we kaaskroketjes van patisserie Holtkamp, mochten jullie daarvan houden,” prijst Koning aan als hij de menukaarten aanreikt. Daar houden we zeker van, we bestellen één bordje met de twee kroketjes. Op de kaart staan allerlei verschillende gerechtjes, de keuze is groot. Tussen salades, stukjes vlees en groenten, staat ook de zomerse kaasfondue.

Ook kaassoep staat op de kaart, die besluit ik te nemen, we zijn immers toch in Edam. Mijn tafelgenoot bestelt gazpacho. Het Geheim van Edam lijkt aan te slaan, terwijl we onze soepen oplepelen wordt het steeds drukker in de zaak. Vooral Edammers weten de eetgelegenheid te vinden, maar er lopen ook toeristen naar binnen. “Ik ben blij dat de toeristen komen, maar ik richt mij op de Edammer. Die is hier immers het hele jaar.”

Begin van de zomer nam Koning Het Geheim van Edam over. Dat ging heel snel Toen hij op de stoep stond, was hij al verkocht vanwege de locatie en het restaurant. “De vorige eigenaar en ik hebben maar heel erg kort gesproken, het was snel duidelijk dat we er uit gingen komen.” Na een korte verbouwing en het plaatsen van nieuw comfortabel, trendy meubilair, ging de gelegenheid weer open. Koning nam Edammer Steven Keijzer aan als chef.

Het Geheim van Edam is voor Koning persoonlijk een omschakelpunt geweest. De horecaondernemer runde zeven jaar een groot restaurant in het centrum van Amsterdam. Het grote en drukke hoefde van hem niet meer. Hij wil het er eigenlijk ook niet meer over hebben en richt zich op zijn nieuwe liefde: Het Geheim van Edam. Eigenlijk had hij zichzelf een jaartje vrij beloofd, nadat hij zijn Amsterdamse restaurant van de hand deed. Maar al gauw bleek dat thuis zitten niets voor hem was.  Hij hield het twee maanden uit, voordat hij op zoek ging naar een nieuwe eigen tent.

Koning was al een tijd bezig met het zoeken van een nieuwe locatie toen hij verliefd werd op dit kleine pand. “Ik ben blij dat ik maar drie mensen op mijn loonlijst heb. Ik heb 26 plaatsen in het restaurant, vroeger had ik alleen al vijftig zitplaatsen op het terras.”

Doordat de gerechten allemaal om de beurt komen, zit je lang aan tafel. Vier gerechten en een nagerecht samen duren gemakkelijk twee uur. Leuk voor etentjes waarvoor de tijd genomen kan worden. Doordat de gerechten klein zijn, is het een handig adresje voor diners met de kinderen, zij kunnen het bij twee gerechten houden. En denk niet dat je met honger buiten komt staan. Drie gangen en een kaaskroket zorgen bij ons voor een volle maag, maar Koning raadt de huisgemaakte cheesecake in volle overtuiging aan. Die kan dus niet worden overgeslagen.

Koning helpt mij mijn jas in en wenst ons een fijne avond. Als we weggaan, zit het restaurant bijna vol. Vele anderen zijn blijkbaar op de hoogte van Het Geheim van Edam. Buiten gaat de zon onder, een roze gloed hangt over de gracht voor het restaurant. We zijn geen toeristen, maar toch voelen we ons alsof we op vakantie zijn.

Bovenstaand artikel stond in de Wateland Welzijn van augustus 2010.

Goede sfeer en muziek staan fier overeind

Welcome to the Future hoort een schittering onder de zon te zijn. Mooie mensen bevolken ieder jaar het versierde veld, maar het dancefestival net buiten Amsterdam verandert door aanhoudende regen in een modderpoel.Is dat funest? Nee, de muziek en het enthousiasme op het terrein blijven fier overeind.

Shinedoe & 2000 and One

Welcome to the Future hoort een schittering onder de zon te zijn. Mooie mensen bevolken ieder jaar het versierde veld, maar het dancefestival net buiten Amsterdam verandert door aanhoudende regen in een modderpoel. Het terrein is mooi aangekleed met vrolijke bloemen en zithoekjes, er is een zesde tent geboren en ‘talent van dichtbij’ is de rode draad door de line-up. Maar bij het openen van de poorten trekt gelijk de eerste regenbui over Welcome to the Future. Is dat funest? Nee, de muziek en het enthousiasme op het terrein blijven net zo fier overeind als de dj’s van Nederlandse bodem die vandaag sleutelposities innemen.

Het is feest

Gelukkig komt de kenmerkende sfeer van Welcome to the Future snel boven drijven. Regen? Dan  trek je een poncho aan. Op slippers gekomen? Dan heb je vieze voeten. De bezoeker trotseert de regen en modder en laat zich niet uit het veld staan. Gelukkig maar, Nederlands trots Boris Werner en Lauhaus verdienen het niet om vanaf de Mainstage voor een half lege weide te draaien. Als de eerste bui wegtrekt, stroomt de weide vol. Het duo houdt geen rekening met slaapkoppen of het feit dat het nog vroeg op de middag is: de dag begint met techno.

De set afluisteren is voor bikkels, al gauw komt er weer een bui aan. Droger is het in Circus met Italoboyz. Deze heren hebben geluk met het weer, onbekend is hoeveel man anders was blijven plakken bij de set van de Britten. Er zit geen lijn in de platenkeuze, waardoor de set vooral qua snelheid van hak op de tak springt. Doordansen is er niet bij, er is geen beat om aan te houden. Een blik op het dj-duo doet vermoeden dat ze zelf niet echt bezig zijn met de set. Er wordt gesprongen, gedanst en geknuffeld in de dj-booth. De dikke druppels buiten de tent doen verlangen naar de opvolgende set van Daniel Sanchez, die ook binnen draait. Als hij het overneemt van de enthousiaste mannen is de toon een stuk serieuzer. Hij draait de bas vol open en warme beats vullen de tent. Daniel Sanchez is op het festival de verpersoonlijking van de typische Studio 80 sound, de Amsterdamse club waar het festival een vaste avond heeft. Diep, warm en stevig.

Eén der ItaloBoyz

Ondertussen heeft Tom Ruig het zeil voor de Future stage veranderd in een feesttent. Met  benaderbare, herkenbare loops en samples laat hij de handen de lucht in gaan. Zijn liveset is van een lichtere aard dan wat er tot dusver is gehoord. Aan de andere kant van het terrein staat Presetone in de Backyard. Onder het zeil voor het podium is geen ruimte meer. Iedereen staat hutje-mutje aan elkaar van de droogte te genieten en van de minimal van wederom een duo. De stagemanager bluft dat de regen gaat overtrekken, de stemming zit er weer in en Presetone verwarmt zijn minimal met trompetgeschal.

Tijd voor een dame; Johanna Mercker staat in de jongste telg onder de podia, genaamd Garden. Haar minimal is scherp, maar blijft enigszins climaxloos. Alleen aan het eind komt er wat vaart in. Een paar tellen later staat Arjuna Schiks achter zijn laptop en draait hij de net opgebouwde snelheid weer terug. Hoewel hij al een tijd bekend staat om zijn producertalent, is het zijn eerste keer op Welcome to the Future. Het gebruik van analoge samples en intelligente beats kenmerkt zijn set. Het is jammer dat hij de uitgelaten sfeer in de tent als de zon eventjes doorbreekt niet oppikt om het feest te laten uitbreken, hij draait het tempo terug naar bijna stilstand.

Ik ben hier

De Man Zonder Schaduw zal wel een jetlag hebben, de dj is vooral op afterparty’s te vinden, waar hij om 8.00 uur ’s ochtends draait, in Circus moet hij om 20.00 uur al aan de slag. Ongeacht het tijdstip, indutten is niet mogelijk tijdens deze set. Hij houdt een tempo aan dat tot dansen verplicht, zonder de melodie te vergeten. Als hij all-time klassieker The Bells van Jeff Mills draait, stroomt van heinde en verre de tent vol.

De Techno tent blijkt de populairste plek van de dag. Steevast staan er drie rijen dik mensen buiten, zo vol is het binnen. Afsluiter Chris Liebing beukt het publiek murw met stevige vierkante techno. Als alle afsluiters overal achter de decks te vinden zijn, stopt het zowaar met regenen.

De Mainstage is dit jaar een Nederlands feestje. Welcome to the Future geeft Nederlands talent een kans. Wie hard genoeg doorgroeit, komt op de Mainstage terecht, bewijzen Lauhaus en Boris Werner eerder deze dag. Shinedoe en 2000 and One hebben allebei in de voorgaande jaren al op de Mainstage gestaan, 2010 is het jaar dat zij samen mogen afsluiten. Voor het eerst wordt geen buitenlander ingevlogen om dat te doen. Ze hebben de taak om de lelijke, zagende geluiden van Italiaan Marco Carola op te volgen. Hij was samen met Monica Kruse de enige niet-Nederlander. Na een korte oriëntaalse intro klinkt het swingende, funky geluid van het tweetal. Ze zijn door Welcome to the Future-baas Gert van Veen goed genoeg bevonden voor deze eervolle plek in de programmering. Het bewijst: Nederlandse techno is op weg naar werelddominantie.

Bovenstaande recensie en foto’s is op 9 augustus geplaatst op de landelijke portal van VPRO’s 3VOOR12. Zie hier voor originele publicatie.

Studio Soulrock is jarig! Het Amsterdamse label/boekingsbureau/conceptontwikkelaar van house-socialite Carlos Valdes is een decennia bezig met het verrijken van het nachtleven van in Amsterdam en daar buiten. Feesten als Vreemd, vinyl people, Ctackhouse en het festival Costa del Soul komen uit zijn koker. Tien jaar Studio Soulrock in vogelvlucht met Carlos Valdes.Soulrock?
Soulrock omvat een hoop, dit jaar hebben we de naam veranderd naar Studio Soulrock omdat we ons met het label en de artiesten meer op de muziek willen focussen. Anders dan voorheen, maar we doen nog steeds heel veel. Studio Soulrock heeft naast zijn label en boekingskantoor met nationale en internationale artiesten, een hoop concepten en samenwerkingen met andere organisaties.

Bijzaken?
Daarnaast doen we ook pr-zaken voor bijvoorbeeld Sugar Factory, Curious Behaviour en andere bedrijven. Dat vinden we heel erg leuk. We blijven altijd leuke nieuwe dingen uitproberen. Zo hebben we nu ook t-shirts en een eigen radioshow. Die show wordt live gebroadcast op djbroadcast.fm. Dat zit in de Sugar Factory bij de Red Bull Music Academy Sound Gallery.

Collega’s?
Momenteel werken er twee boekers bij Soulrock , dat zijn Moira Lai en Maralina Schaefers. Daarnaast is er een viertal stagairs en ik. Een hoop mensen op dit kleine kantoortje, maar het is gezellig!  We werken ook met veel mensen nauw samen en zullen we ook blijven doen.

Begin?
Tien jaar geleden begon ik als flyeraar voor verschillende feestorganisaties, maar ik moest natuurlijk ook geld verdienen. Dat moest natuurlijk via alle regels, vandaar dat ik ging nadenken over mijn eigen éénmanszaak en naam. Daar is Soulrock uitgekomen -mijn naam omgekeerd, veel later kreeg het pas een betekenis. Pas na vijf jaar ging ik ook minder voor andere werken en meer ondernemen, nu doen we beide.

Hoogtepunten?
Oef, dat is moeilijk. Soms heb ik zelf niet eens in de gaten wat we wel of niet goed doen. Ik denk dat ik trots ben op het feit dat Soulrock al tien jaar bestaat. Of dat Vreemd (concept red.)  aan het begin in 2006 een Gouden Kabouter kreeg voor beste nieuw initiatief en dat ik nog steeds mensen spreek die de donderdagavond in de Sugar Factory missen. Wat mij verder trots maakt, is dat alles wat ik wil doen of bereikt heb, is zoals ik het wil. Zoals draaien, een eigen boekingskantoor en een label die kritieken krijgt van artiesten waar ik respect voor heb.

Komend 10 jaar?
De komende tien jaar… Weer een moeilijke vraag en dat op de maandag… Mijn droom is om heel veel eigen muziek uit te brengen op mijn eigen label en nieuwe artiesten ontdekken. Ik wil veel meer internationale labelavonden te doen en reizen als dj of live act. En mijn stille droom is om de programmering te doen voor een club en het liefst in het buitenland. Een eigen club behoort natuurlijk ook tot die stille droom. Maar ik denk dat ik programmeren en draaien leuker vind.

Doelen?
Veel meer muziek maken, veel meer releases met coole nieuwe muziek en het buitenland lonkt, dus vooral ook reizen.

Feestconcepten?
Ik denk dat onze focus vooral ligt op de feesten die we al doen, Crackhouse, Costa del Soul, Vreemd, Rotate en labelavonden. Maar als iemand mij een club aanbiedt waar ik weer wat wekelijks kan doen, dan sla ik dat niet af. Als ik een idee krijg voor wat nieuws, ga ik daar zeker mee aan de slag. Maar ik houd het liever bij de dingen die goed gaan op het moment en de focus vooral leggen op muziek maken. Dat is mijn grootste drive op het moment.

Socialite?
Het is een wervelende baan om op veel plekken te zijn, maar ik krijg juist veel opmerkingen van mensen dat ze me zo weinig zien. Ik draai vooral buiten Amsterdam de afgelopen tijd. En de dagen dat ik niet aan het werk ben, ga ik uit op plekken waar ik iemand wil horen of vrienden zijn. Ik kom eigenlijk alleen nog maar op plekken waar ik draai of een reden heb, verder hou ik me gek genoeg nog best rustig voor mij doen….

Studio Soulrock 10 Years at Paradiso 31 Jul 2010 Paradiso, Amsterdam
Studio Soulrock 10 Years 14 Aug 2010 Lvc, Leiden
Studio Soulrock 10 Years 7 Oct 2010 Melkweg, Amsterdam
Studio Soulrock 10 Years 9 Oct 2010 Burgerweeshuis, Deventer

Door: Claire van der Hall

Bovenstaand artikel verscheen op 27 juli 2010 hier op dancewebsite Betribes.com ]]> http://www.clairereports.nl/?feed=rss2&p=559 0 http://www.clairereports.nl/?p=506 http://www.clairereports.nl/?p=506#comments Fri, 23 Jul 2010 13:34:59 +0000 Claire http://www.clairereports.nl/?p=506 Onlangs was ik op een klein festivalletje in een dorp, midden in Nederland. Terwijl ik mijn slecht gefrituurde friet aan een picknicktafel opat, viel mijn oog op een gezelschap op een bankje achterin. De lokale dorpsjeugd, van pak en beet dertien tot zeventien jaar, zat op een rijtje het festival terrein over te turen. Dikke lippen, trillende onderkaak en hele grote ogen. Dit dorp kende geen comazuipers, deze kinderen stonden hartstikke strak.

‘Drugsexpert’ Ton Nabben schreef onlangs een proefschrift met als conclusie: drugsgebruik en uitgaan horen bij elkaar. En: ‘Zero Tolerance’ werkt niet. Bij ingangen van clubs en festivals kan iedereen wel gefouilleerd worden, alle tassen en zakken omgekeerd: degenen die waus willen worden, zijn over de jaren heen alleen maar beter geworden in het verstoppen van dope. Of spoelen om half 12 ’s ochtends in de pendelbus op weg naar festival hun pillen met Kiosk cappuccino weg. Iedereen die ooit een festival bezocht heeft, kent deze trucs, Ton Nabben is op deze wijsheid gepromoveerd.

Vorig jaar zag ik voor het eerst iemand bad gaan op GHB. Ik ben zelf meer een drinker en met mijn dronken harses was ik flink in paniek. De ambulance wilde hem niet meenemen, die was er voor belangrijkere zaken. Het enige wat ik volgens het ambulancepersoneel kon doen, is ervoor zorgen dat hij goed thuis kwam. Ik kende de knakker niet, maar ik vond het zo erg voor hem dat hij het feestje moest missen omdat hij een middel had gebruikt waarvan het feestje eigenlijk alleen maar leuker had moeten worden. Later vertelde de jongen trots aan zijn vrienden dat het zijn derde keer was dat weekend dat hij out ging. Ik vond die wetenschap vrij storend, maar dacht dat ik misschien niet progressief genoeg was.

Drugs en het clubcircuit zijn met elkaar verbonden, zegt onderzoeker Ton Nabben. Ik behoor tot de generatie die alleen sterke verhalen hoorde over hoe los het op de xtc ging in de Roxy of iT, tegenwoordig zijn er allerlei verschillende soorten drugs beschikbaarder en betaalbaarder dan ooit. Doordeweeks wordt er hard gewerkt, in het weekend wordt er wat af geslikt en gesnoven. Op lekkere muziek die je in je vingers voelt, in een zaal waarin iedereen je beste vriend is, spacen op onnavolgbare lichten. Is het er zo heet of straalt je hart warmte uit? Zou dat zijn hoe clubben bedoeld is?

Onlangs hoorde ik van een vriendin dat haar vriend op een afterparty in een coma weg was gezakt nadat hij zijn zevende tequila met een buisje GHB achteroversloeg. Toen hij een dag later bijkwam, haalde hij zijn schouders op en zei: ‘kan gebeuren hé!’.

Ontspannend escapisme door het gebruik van middelen, kan ik inkomen. Een rijtje jonge strakstaande bekkluivers is jammer, maar ok. Bijna doodervaringen voor de lol, dat vindt toch niemand normaal? Je gaat zo dat zero tolerancebeleid nog steunen ook.

Bovenstaande column verscheen hier op 23 juli 2010 voor DJBroadcast

Funkerman  : “Ik wilde vooral een tijdloze plaat maken. Ik heb mij niks van de mode aangetrokken en heb gedaan wat ik goed vind. Soms trek je een cd uit de kast die je vorig jaar hebt gekocht en vind je het niet goed meer. Als je een underground cd pakt of iets van bijvoorbeeld Jamiroquai, dan is dat vijf jaar later nog steeds goed. De muziektrends gaan zo ontzettend snel, als je een verzamelaar van vorig jaar luistert, klinkt de muziek heel anders.”

Niet alleen heeft Funkerman de huidige muziektrends links laten liggen, ook heeft hij de deur wijd open gezet naar andere stijlen dan house. Die kruisbestuiving van verschillende stijlen zorgde ervoor dat de Brabander eindeloos kan creëren. Dat is precies het doel wat hij voor ogen had tijdens het maken van House For All. “Ik houd van flirten met andere stijlen, muziek hoort niet op elkaar te lijken. De platenmaatschappijen hebben het liefst dat je een bepaald format van een nummer maakt en die blijft kopiëren. Het enige wat dan veranderd wordt, is de tekst en wat muziek. Dat wil ik expliciet niet.”

Funkerman  de rockster?
Op de cd House For All komen verschillende muziekstijlen samen. Funkerman  ’s grootste hit Speed Up komt voorbij in zowel een hiphop als een rock versie. “Ik ga veel naar optredens en bekijk dan of ik de artiest goed vind om mee samen te werken. En of het klikt natuurlijk, want als een soulartiest niks met house heeft, houdt het snel op.” Op House For All werkt hij samen met artiesten als Jay Colin,  I-Fan ,  Shermanology  en rockband LEFT. Funkerman  vond het niet eng om de house te verlaten en zich in rock en hiphop te omgeven. “Ik was in de studio al bezig met het produceren van hiphop beats, als ik niet voor Funkerman  bezig ben. Door de samenwerking met de band LEFT op House For All hebben wij ( Funkerman  en Raf, compagnon bij Flamingo Recordings, red.) het plan opgepikt om ook serieus rock muziek te maken.”

Funkerman  neemt het maken van muziek zeer serieus, en wil niet in de vergetelheid  eindigen. Misschien een voorbeeld voor andere Nederlandse producers, de grote inspiratie van Funkerman  woont in de VS. “Ik kijk zelf meer naar producers dan naar artiesten. Mijn grote voorbeeld is Rick Rubin. Hij heeft hiphoplabel Def Jam Recordings opgericht, maar hield zich ook bezig met rock. Hij was de eerste die de twee stromingen ging mixen. Hij was de man achter Aerosmith & Run DMC’s Walk This Way en produceerde ook een album voor Metallica. Hij luistert muziek zonder vooroordeel en kijkt wat hij kan doen om het album beter te maken.”

Bovenstaand artikel verscheen in Nightlife magazine van juli/augustus en hier op betribes.com op 21 mei 2010.

Ook in uitgaansland wordt er vaak geklaagd. Bij de Nachtburgemeester verkiezingen van Amsterdam leek het net alsof we in Amsterdam één club hadden die met sluiting werd bedreigd door een enge projectontwikkelaars en gemeente Amsterdam de sleutel ging geven aan de hoogste bieder. Ik ben te jong om te weten of het uitgaansleven nu op zijn hoogtepunt is, ik weet wel dat het zeker niet slecht is. De clubs blijven misschien niet open tot zondagavond zoals in Berlijn, maar je hoeft ook niet om twee uur een taxi te gaan zoeken zoals in grote delen van de VS en Canada. De clubmarkt is niet eenzijdig, voor iedereen is wat wils, er zijn er genoeg, Amsterdam stevent zelfs af op verzadiging. Ieder weekend draait er minimaal één internationale top-dj en de meest undergroud en obscure muziek schiet de wereld over via internet. Uitgaan kan duur gaan in Amsterdam, daar wordt ook over geklaagd. Maar heb je ooit een rondje besteld in de Pacha op Ibiza?

Natuurlijk ben ik niet zo naïef, ik weet dat het niet allemaal blijheid vrijheid is. Rookverboden en kraakverboden zijn betuttelde regels, opgesteld door bureaucraten met een andere visie op de zaken als ik en waarschijnlijk veel lezers van DJBroadcast. Ik ben blij dat ik zondag wakker wordt na een onwaarschijnlijk mooi feest of festival. Dat zoiets allemaal hier kan. Ik smeer onze driekleur op mijn wangen, doe een oranje shirt aan en trek nog een Hollandse pils open. Ik hoop dat Nederland  nog een ronde verder komt, kan ik tenminste hardop zeggen dat ik trots op Nederland ben.

Bovenstaande column is hier geplaatst op DJBroadcast op vrijdag 25 juni 2010

Ik ben geen zwevende kiezer bij de Tweede Kamer verkiezingen van volgende maand, ik heb geen flauw idee naar welk zomerfestival ik wil. Nu we in verkiezingstijd zitten vallen mij de overeenkomsten tussen politiek en festivals op.

In slechte economische tijden wordt er conservatiever gestemd. Het CDA won de afgelopen jaren de verkiezingen met een kleurloze leider aan het roer, en verkocht Lowlands al zijn kaarten zonder een karakteristieke line up bekend te maken. Naar Lowlands gaan is een veilige keuze want de programmering is breed genoeg. Maar verwacht geen verrassingen, het zal hetzelfde zijn als de vorige edities die je hebt mee gemaakt. Hetzelfde geldt voor nog een kabinet met CDA aan het roer.

Overpeinzend realiseer ik mij dat Nederland een vrij rechts festivalklimaat heeft. Je ziet grenscontroles die nog zwaarder zijn dan bij werkelijke grenzen. De grenzen worden dichtgehouden voor import-consumpties en er heerst er een algeheel verbod op petflesdoppen. Het publiek wordt in de gaten gehouden door honderden beveiligers en een politiepost bij de ingang.

Voor liberalere festivals moet je in het buitenland zijn. In Spanje duren festivals steevast hele nachten aan elkaar en lijkt alles te mogen. In Duitsland en België mag je dan geen glas of blik het terrein op nemen, wodka in een melkpak is geen probleem. Maar daar uit de conclusie trekken denken dat in het buitenland alles beter is, komt bedrogen uit. Het Belgische parlement heeft ook in tijden geen termijn uitgezeten.

Er zijn ook splintergroeperingen in festivalland. Dat zijn de kleine dagfestivalletjes die aan één a twee podia genoeg hebben, net als de Partij voor de Dieren met een paar zetels genoegen neemt. Ze maken hun statement door te knallen tot 23.00 uur. Daarna is het leuk geweest en willen de buren slapen.

Misschien is het een idee om in navolging van de stemwijzer een festivalwijzer het kieskompas en debatten met organisaties op te zetten om het kiezen te vergemakkelijken. Of het Centraal Plan Bureau de kosten van een festival voor de bezoeker laten doorberekenen. Want een andere overeenkomst tussen festivals en politiek is; je voelt het altijd in je portemonnee.

Bovenstaande column schreef ik voor DJBroadcast en werd 28 mei 2010 hier op hun website geplaatst.