Van mij mag het WK voetbal voor altijd duren. Oranje pruiken, geschminkte driekleuren op wangetjes en een onuitputtelijke groepsgevoel. Met z’n allen zijn we trots op ‘onze jongens’. Onbereikbaar zijn tijdens de wedstrijden van Nederland is normaal en met iedereen heb je in eens gespreksstof over de poule, Robben en de baard van Van der Vaart.
Met de verkiezingen eerder deze maand begon ik te geloven dat het vijf voor twaalf in Nederland is. Dat het heel slecht wonen was, we kansloos waren en we het beste konden emigreren, weg uit deze Wassenaar van de wereld. Als je reacties op Internet of Facebook leest, wordt er met hartenlust geklaagd over ‘dit land’, alsof iedereen weet dat het in het buitenland beter is want daar zijn ze op vakantie geweest. Trots op Nederland zijn wordt geassocieerd met kneuterige politieke partijen en in verband gebracht met racisme en discriminatie.

Ook in uitgaansland wordt er vaak geklaagd. Bij de Nachtburgemeester verkiezingen van Amsterdam leek het net alsof we in Amsterdam één club hadden die met sluiting werd bedreigd door een enge projectontwikkelaars en gemeente Amsterdam de sleutel ging geven aan de hoogste bieder. Ik ben te jong om te weten of het uitgaansleven nu op zijn hoogtepunt is, ik weet wel dat het zeker niet slecht is. De clubs blijven misschien niet open tot zondagavond zoals in Berlijn, maar je hoeft ook niet om twee uur een taxi te gaan zoeken zoals in grote delen van de VS en Canada. De clubmarkt is niet eenzijdig, voor iedereen is wat wils, er zijn er genoeg, Amsterdam stevent zelfs af op verzadiging. Ieder weekend draait er minimaal één internationale top-dj en de meest undergroud en obscure muziek schiet de wereld over via internet. Uitgaan kan duur gaan in Amsterdam, daar wordt ook over geklaagd. Maar heb je ooit een rondje besteld in de Pacha op Ibiza?

Natuurlijk ben ik niet zo naïef, ik weet dat het niet allemaal blijheid vrijheid is. Rookverboden en kraakverboden zijn betuttelde regels, opgesteld door bureaucraten met een andere visie op de zaken als ik en waarschijnlijk veel lezers van DJBroadcast. Ik ben blij dat ik zondag wakker wordt na een onwaarschijnlijk mooi feest of festival. Dat zoiets allemaal hier kan. Ik smeer onze driekleur op mijn wangen, doe een oranje shirt aan en trek nog een Hollandse pils open. Ik hoop dat Nederland  nog een ronde verder komt, kan ik tenminste hardop zeggen dat ik trots op Nederland ben.

Bovenstaande column is hier geplaatst op DJBroadcast op vrijdag 25 juni 2010